Verdorie

Fucking hell! Ik kreeg vandaag een mail met de mededeling dat een jongen waarmee ik in de les heb gezeten gisteren overleden is. Hij zat twee jaar geleden enkel voor Engels in mijn klas en hij was niet een van mijn beste vrienden, maar ik kende hem wel een beetje. Dat doet toch heel raar. De waarde van het leven wordt me plots zeer hard onder de neus gedrukt. In een oogwenk kan het gedaan zijn.
Tim was gisterenavond postertjes aan het ophangen voor de voetbal. Hij viel van de aanhangwagen en hij was op slag dood.

Wat is het leven oneerlijk! Hoe een dwaas einde voor die jongen. Hij is even gestruikeld; even uitgegleden – en hup – dood… Ik vind er niet veel woorden voor. Het is erg onwerkelijk.

Griezelig

Deze ochtend rond half zeven rinkelde mijn moeders gsm. Mijn vader antwoordt en krijgt dit te horen:

Dag Papa!!

Daarna wordt er ingehaakt.

Niets vreemds aan, behalve als je bedenkt dat ik enig kind ben en dat ik om half zeven nog een beetje aan het na’snooze’n was in mijn bed op kot. Mijn gsm stond trouwens niet eens aan. Enkele paniekerige voicemails van mijn moeder waarom ik gebeld had en waarom ik nu niet meer antwoordde.

Ik krijg er nogal de kriebels van als ik eraan denk. Wie doet nu zoiets?