Fucking hell! Ik kreeg vandaag een mail met de mededeling dat een jongen waarmee ik in de les heb gezeten gisteren overleden is. Hij zat twee jaar geleden enkel voor Engels in mijn klas en hij was niet een van mijn beste vrienden, maar ik kende hem wel een beetje. Dat doet toch heel raar. De waarde van het leven wordt me plots zeer hard onder de neus gedrukt. In een oogwenk kan het gedaan zijn.
Tim was gisterenavond postertjes aan het ophangen voor de voetbal. Hij viel van de aanhangwagen en hij was op slag dood.

Wat is het leven oneerlijk! Hoe een dwaas einde voor die jongen. Hij is even gestruikeld; even uitgegleden – en hup – dood… Ik vind er niet veel woorden voor. Het is erg onwerkelijk.