Het volgende schreef ik vandaag in het park. (Verwacht geen literair hoogstandje, want het is geschreven uit verveling. In je m’en fous-stijl.)

Dit is een ode aan de zomer, omdat die me zo een goed gevoel kan geven.

Ik ben een rasecht stadsmens. Zie me hier nu zitten in het stadspark. Met mijn old-fashioned notitieboekje in de zon. Genietend van de warme zondagsstralen op mijn huid (wie weet bruin ik wel!). Het geluid van de wind door de bomen. De vogeltjes fluiten. De margrietjes bloeien in het gras. Kijken naar de optocht van mensen, die – net zoals mij – de zomer hebben geroken. Zalig niets doen; dolce far niente op een zondagnamiddag in het park. Zo dadelijk ga ik eindelijk nog eens lezen én het gaat mij deugd doen. Vitamine D is ook altijd handig. Diegenen die vandaag binnen zitten hebben ongelijk!!! Zeg maar dat ik het u gezegd heb.
Ik nodigde enkele vrienden uit om mee te doen, maar ze antwoorden precies niet. Their loss. Ik voel me zelfs alleen helemaal in mijn nopjes. Ik ben in mijn sas. Wat hou ik van de zomer, jongens, wat hou ik ervan. This beats de zonnebank hoor! Echt wel. Intens gelukkig zijn als de zon schijnt. Heaven. Als er een hemel bestaat, is het er elke dag zomer. Dat staat vast. In hoop dat deze dag de trend zet voor de rest van de vakantie!

(l) summertime

En het beste is: de overdreven hoeveelheid studenten, die hier anders zit, is er niet! Want het is zondag! Joepie!

Ik bleef er uiteindelijk nog zo’n drie uur zitten. Lezen.

En bruinen.